Men neme een Pitbull met de angstaanjagende naam 'SHARKY', een kat én een stel kuikentjes. Dat wordt één massaslachting...........of toch niet??
Note; Sharky heeft inmiddels een hele boel filmpjes op youtube staan met z'n bijzondere kipvriendjes. Tip; zoek ze eens op!
Een weekje Ardennen: Dé ideale plek om allerlei, avontuurlijke activiteiten te ontplooien!....toch??? In de directe omgeving zijn tal van mogelijkheden, en dus stel ik Bas voor; 'Zullen we gaan paardrijden door de bossen?!' Bas; 'Nee, ik vind paarden vies en bovendien worden we dan lekgestoken door de insekten!' 'Ooh...' Ik ritsel wat in de folders; 'Hee, wat denk je dan van een parcours over touwbruggen? Dat lijkt me eigenlijk ook wel spannend!' 'M'n schoen is kapot, dus dat gaat niet' Ik krab me eens achter de oren en vraag hem dan; 'In Bouillon kun je karten, zullen we dat dan gaan doen?!' 'Daar krijg ik altijd last van m'n rug van...' Bijna uit het veld geslagen doe ik nog één poging; 'En Kajakken dan? Dat lijkt me ook waanzinnig leuk, met al die stroomversnellingen!' 'Nee, dat ben je zo zat op de Maas, en 't water is ook nog eens smerig...'Ongelooflijk maar waar: deze tegenwerpingen zijn nu eens niet afkomstig van 'het Michelin-poppetje met het uithoudingsvermogen van een dood schaap' mij, maar van mijn, als zééér sportief bekend staande, vriendje!! Ik kijk mijn eigen, Puttershoekse Paris Hilton (beter bekend als Bas) dan ook verwonderd aan na dit gesprek.
Uiteindelijk hebben we vooral veel plaatsjes in de Ardennen aangedaan, zoals; Dinant, Bouillon, Malmedy, Bastogne, Spa, Remouchamps, Han Sur Lesse, enz. We verbleven in een gemoedelijk 4 sterrenhotel in Houffalize, waar we ons al snel de 'Meneer en Mevrouw de Bok' van het gezelschap voelden... Want getogen in je korte broek, je T-shirtje en je gympie's met koeienpoep eraan, voel je je toch een beetje misplaatst tijdens een diner waar eendenpaté met noten en cranberrysaus wordt geserveerd! Maar we hebben een prima vakantie gehad, dus het zal ons een zorg zijn! 
Zoals een enkeling al wist, ben ik, samen met mijn moeder, op een korte stedentrip naar London geweest.
De reis ging per Stenaline; van Hoek van Holland naar Harwich.
Na slechts luttele minuten aan boord van het gigantische schip, kreeg ik al hoge nood en gaf te kennen dat ik een toilet op ging zoeken. Juist toen ik een deur zag met het kenmerkende poppetje, glipte er een vrouw voor me door diezelfde deur. Zonder ook maar een seconde na te denken, bleef ik braaf voor de deur wachten. Inmiddels kwamen er steeds meer vrouwen achter me staan, en één vrouw vroeg zich hardop af of er wellicht nog meer toiletten aan boord waren. Daarop zei een Engelstalige dame achter me; ‘it’s kinda silly right? That there’s only one toilet on such a big ship!!’ Pas toen kwamen mijn hersencellen, luid krakend, in beweging. Ik duwde aarzelend tegen de deur en trof daarachter een ruimte met zo’n 15 toiletten………
Met een rood aangelopen hoofd stotterde ik mijn verontschuldigingen en stapte, zo vlot als ik maar kon, een van de toiletten in.
Eenmaal in London bezochten we onder andere: de London Dungeon, de London bridge, Picadilly circus, de Westminster Abbey, de Big Ben, én Buckingham palace.
Het bleek overigens nog een ware opgave om Buckingham palace te vinden, terwijl het vorstenhuis nou niet bepaald een kabouterhuisje is, maar dat terzijde.
Ons hotel blijkt bij aankomst een bijzonder milieuvriendelijke instelling, dat zuinig omspringt met water….
Als je bijvoorbeeld je tanden had gepoetst, trok het toilet niet meer door en als je naar het toilet was geweest, kon je niet meer douchen! Thee en koffie was gratis, volgens de piepjonge, drie turven hoge hoteleigenaar. Wij kwamen erachter waarom: het apparaat knipperde ons gehele verblijf ‘No water’
Als we na twee dagen weer in de trein terug naar Harwich zitten, vraagt mijn moeder of het nummer van onze hut toevallig op de kaartjes staat. ‘Eens even kijken…Ja hoor! We hebben hut nummer 2PH. Er staat alleen niet op welk dek we onze hut kunnen vinden.’ Mam knikt en blijft een poosje stil. Net als ik weer naar buiten zit te turen, merkt ze droogjes op; ‘2 Persoons Hut!!’ ‘Wattuh??’ ‘2PH= 2 Persoons Hut!!’
Aarghh! Gelukkig kan ik dit soort opmerkingen allemaal onder de noemer blond schuiven…
Zoals misschien bekend is, zit de auteur van deze log, het merendeel van de tijd, mentaal in de knoop…
Dat neemt soms heftige vormen aan en heeft ook zijn weerslag op de omgeving.
Na een lange periode van onderzoeken, gesprekken én een keur aan medicijnen, volgt ze nu, sinds november 2008, een training. Deze DGT- training is erop gericht om verschillende vaardigheden aan te leren, die je vervolgens weer leert toe te passen in allerlei situaties. Maar de training vindt plaats in een groep, en ondergetekende is niet zo’n kuddedier…
Om in kudde-termen te blijven; zij is het soort schaap dat steeds weer afdwaalt van de kudde en dan door de herdershond telkens word teruggejaagd, terwijl ze dat niet wil!!!
Natuurlijk kan ze ervoor kiezen om ermee te stoppen. Dat heeft ze al diverse malen overwogen. Verbetering ziet ze immers nog nauwelijks en er liggen nog 5 maanden van training voor haar.
Maar stoppen met de groep (en daarmee de hele training) is wél de weg van de minste weerstand. En iets zegt haar dat de makkelijkste weg, niet perse de juiste is….
Neemt niet weg dat het soms knap lastig is om te erkennen dat het op eigen houtje nog niet zo vlekkeloos verloopt, momenteel.
In een uiterst boze en gefrustreerde bui, gooide ze laatst haar medicijnen weg en besloot het verder in haar uppie op te knappen. Na vijf dagen zonder medicijnen had ze echter:
1) Een nieuw verworven respect voor afgekickte junks!;
2) Nog stééds allerlei onthoudingsverschijnselen, zoals trillen, duizeligheid, transpireren, misselijkheid, enz, enz;
3) Een flinke discussie gehad met haar vriend;
4) Geen idee hoe ze verder moest en of ze überhaupt wel verder wou.
En dan hoort ze op de radio opeens BlØF, met het nummer: “Donker hart”. Ze heeft de tekst woord voor woord beluistert, hem vervolgens op haar Hyves gezet en ze zet hem hier nog maar eens neer:
En dus maar even een super grappig stukje van Javier Guzman, omdat ik m'n lezers ook niet helemaal dood wil maken met een blije mus! Veel kijkplezier!!!
Een aantal oplettende lezers had vernomen dat ik inmiddels terug ben van de wintersport, zónder bijbehorend gipskorset. Dat is op zichzelf uiteraard al wonderlijk genoeg, en daarom hier nog eventjes een terugblik op Winterbergen:
Bij hotel "Der Brabander" boekten we een tweedaagse ski-les voor zowel mij, als m'n neefje. Vervolgens gingen we de benodigde uitrusting passen en huren. In m'n linkerhand hield ik twee flitsende, zwarte, techno-boots, in m'n rechterhand twee witte ski-stokken, en achter mij: hield m'n vriendje de ski's op z'n schouder! Tja, ik had m'n handen immers al vol.... Bij het betalen van de ski-spullen, kom ik erachter dat m'n neefje een bananen-gele helm op z'n hoofd heeft, die hem moet beschermen bij valpartijen. 'Waarom krijgen alleen kinderen zo'n helm???', sis ik naar Bas. 'Alsof volwassen allemaal heelhuids de piste afkomen. Nou, daar denken ze in Snowworld, na mijn laatste bezoek, inmiddels héééééél anders over!' Anders dan mijn medereizigers verwachtten, verlopen de lessen, wonderwel, zonder noemenswaardige valpartijen. Het lijkt er zelfs eventjes op, alsof ik het echt ga leren!! Na twee dagen les is mijn zelfvertrouwen dan ook hoger dan de bewuste piste waar ik van af wil. Ik wil met de stoeltjeslift mee, en daar vandaan naar beneden skien! Bas geeft aan dat dit misschien te hoog gegrepen is na twee daagjes les. Maar ik weet van geen wijken, en pak de stoeltjeslift naar boven. Bungelend boven de piste valt het me op dat het liftje wel heel erg hoog gaat. Het uitstappen verloopt, naar mijn begrippen, redelijk vlot, en dan werp ik een blik naar beneden. Als een teletubbie met hoogtevrees, is het enige wat ik op dat moment kan denken: "Oh...Oh!!" Maar ik laat niets merken en laat m'n ski's naar beneden glijen. En dan maak ik opeens vaart. Heel veel vaart!!!! Met een dubbele salto eindig ik onzacht in de sneeuw. Ik krabbel overeind, klop de sneeuw van me af, probeer m'n ski's weer vast te klikken en Bas z'n blik te negeren. Ik hoor de klik van m'n tweede ski nog na galmen, als ik met hernieuwde vaart weer naar beneden stuif. Ongelooflijk dat je in zo'n korte afstand zóveel snelheid kunt opbouwen!!! Opnieuw duik ik, face forward, loeihard in de sneeuw. Ik blijf een paar seconden liggen, terwijl m'n ledematen ongemakkelijk in een knoop verstrengeld zijn. 'En nu ga je je ski's uitdoen, en maar verder lopen!', blaft Bas me geschrokken toe. 'Waarom dan? Het is nog maar een klein stukje naar beneden hoor, dat lukt me wel!', jammer ik. Maar Bas heeft er schoon genoeg van, en ziet me al denkbeeldig met een gipsvlucht terug naar Nederland keren. Met gezonde tegenzin geef ik gehoor aan hem, en leg het resterende stuk maar lopend af. Ach, ik hoef dan, qua skien, misschien nooit op een gouden plak te rekenen met de Olympische winterspelen, maar ik verschijn tenminste óók niet op Youtube, terwijl ik vastgedraaid zit in een ski-liftje....
'Om ergens van te kunnen houden, moet je het begrijpen. Maar om iets te begrijpen, moet je het eerst leren kennen.'
Ja, en waar hebben we deze wijze woorden nou opeens weer aan te danken?? Nou, dit schoot me eigenlijk te binnen, terwijl ik naar het nummer "Ben"zat te luisteren, van Michael Jackson. De titelsong van de gelijknamige film, die ik samen met mijn vader zag toen ik nog een hééééééél stuk jonger (én gezelliger!) was.
Waar "Jaws" de witte haai de bloeddorstige reputatie gaf die het niet verdiende, gaf "Ben" (maar ook zijn voorganger "Willard") ons het beeld van moordzuchtige ratten, die je bovendien naar de keel springen als ze in het nauw worden gedreven. Vermoedelijk de enige die de film geheel anders interpreteerde dan dat feitelijk de bedoeling was, zat ik aan het einde van de film, met dikke tranen van verdriet, naar Michael's nummer te luisteren. Vreselijk vondt ik het, dat de vriendschap en affectie die het knaagdier toonde, werden beantwoordt met de verdelging van zijn soortgenoten. Mijn vader had natuurlijk geen rekening gehouden met de weekhartige inslag van z'n dochter, en kon dus niet vermoeden dat een spannende film over "ratten die zich tegen de mens keren" in één grote, tragische huilbui zou resulteren... Een week nadat ik de film had gezien, trof ik in een dierenspeciaalzaak een witte rat aan. 'Heeft u misschien ook een zwarte, of bruine rat??', vroeg ik de eigenaar. 'Nee, alleen deze grote, witte.' 'Pap, ik heb een rat gezien, net zo een als Socrates uit Willard!! Mag ik hem hebben????' Volgens mij voelde m'n vader zich een beetje schuldig over het verdriet dat de film bij mij teweeg had gebracht, want twee dagen later kwam zó de eerste, tamme rat in huis!
Eind februari staat er een midweekje skiën in Winterbergen (Duitsland) gepland. Mijn 1e en enige ervaring op de lange latten, was tijdens een middagje indoor-skiën in de Uithof… Een beetje onbeholpen slenterde ik, met mijn zojuist gehuurde ski’s, over de piste, op weg naar de sleepliftjes. ‘Hoe werkt dit precies?’ vroeg ik mijn collega, die de lift achter mij pakte. ‘Gewoon zo dadelijk loslaten,’t is heel eenvoudig!’ Achteraf denk ik; 'Aha, ik had toen al nattigheid moeten voelen! Want “gewoon eenvoudig”, bestaat niet in Cindy’s vocabulaire!' Maar op dat moment leek het me volslagen logisch. Het sleepliftje bereikte langzaam maar zeker de top, en toen begonnen de radartjes in m’n hoofd te draaien; ‘is “zo dadelijk” het moment waarop ie helemaal boven is, of net daarna??? Of misschien zelfs nog daarvoor???' De twijfel sloeg toe, en voor ik er goed en wel erg in had, bungelde ik zo’n 5 meter!!!! boven de piste…. Het liftje (met mij er nog aan) draaide een paar keer om z’n as en toen hoorde ik een aantal mensen roepen; ‘Laat los!!!!!’ Als een vogeltje wat uit het nest valt, kletterde ik vervolgens, zo’n 5 meter lager, onzacht in een pak sneeuw. Ik belandde op m’n rug en staarde verdwaasd van de vastgedraaide sleeplift naar de toegesnelde ramptoeristen. M’n collega hielp me geschrokken overeind, en zei; ‘Ik zei toch dat je zo moest loslaten!?’ ‘Jawel, maar je zei er niet bij hoelang “zo” precies duurt…’ Toen hij over z’n eerste schrik heen was, klopte hij de laag sneeuw van m’n rug en barste in lachen uit. Twee knullen, van zo’n jaar of 10 oud, riepen me vol ontzag toe; ‘Wow mevrouw, dat was écht een Jackass-stunt!!! Heeft u zich bezeerd???? en; deed u dat expres????’ Ik schudde tot twee keer m’n hoofd, terwijl deze zich steeds roder begon af te tekenen tegen die witte sneeuw. Als we ons na twee uur sneeuwpret gaan omkleden, lopen we naar de ski verhuurder toe om de spullen terug te brengen. De man begint een lulpraatje met m’n collega, en zegt dan opeens; ‘Zó, ik zag daarnet op de camerabeelden dat er eentje bleef hangen in de sleeplift!! Echt bizar joh, en nog hartstikke link ook!’ Waarop mijn collega met gepaste trots naar me wijst en roept; ‘Dat was zij!!!!’ Aangezien ik geen Harry Potter heet, en dus niet kon verdwijnselen, overhandigde ik, met een schaapachtige grijns op m’n gezicht, m’n ski’s aan de man en verdween toen zo snel als mogelijk naar de kleedkamer! Ja; Winterbergen wordt vast héél leuk!!!
Het is al heel wat jaartjes geleden dat ik, via de tv, strips leerde tekenen van de cartoonisten; Hanco Kolk & Peter de Wit. Ik zat wekelijks aan de buis gekluisterd om maar zoveel mogelijk te leren van dit duo, die waanzinnig leuke creaties op papier konden zetten! Jaren later leerde ik de "Burka-babes" kennen (de inmiddels bekende dames in hun onheispellende burka's, met bijpassende Dirk van der Broek-tasjes!) Zij bleken dus een creatie van Peter de Wit, die regelmatig in de Volkskrant opdoken. Een andere creatie van Peter de Wit (& Hanco Kolk) was de strip; "S1ngle". Tot m'n grote plezier is deze strip nu omgezet in een, naar mijn idee, hilarische tv-serie. Iedere dinsdag zit ik, bij een vriendin thuis, aan de buis gekluisterd te kijken. Wie het promo-filmpje nooit gezien heeft, of uberhaupt geen flauw idee heeft waar ik het over heb; kijk zelf maar even!
Disney maakt niet alleen sprookjes, ze geloven er ook in!! Dit bord staat n.l. voor één van de attracties geplaatst...
Nou, hier hoeft weinig tekst en uitleg bij... Dit spreekt voor zich, gna, gna!!!
Laatste reacties